برای سهیلا و دریای بی کران محبت هایش

مرا دلهره ی از دست دادن ها گرفته است و تو خیره نگاهم می کنی.نگاهت همیشه برایم مثل هزارتویی ست که در آن گم می شوم.می دانم امروز هم کلامت را در پس هزار استعاره و ایهام خواهی زد و من همچنان باید تا شب واژه،  واژه هایت را در ذهن مرور کنم تا شاید بتوانم حرفت را ازپس ایهام و استعاره ها دریابم.
می دانی هنوز هم شب ها وقتی پرده را کنار می زنم اگر آسمان پرستاره نباشد دلم می گیرد و خودم را زیر پتو پنهان می کنم تا شاید بتوانم با رشته های خیالم آسمانی ببافم پر ستاره.
راستی یادم باشد از اشک های شب گذشته ام برایت چیزی نگویم.از اشک های بی امانی که بالشم را خیس کردند و دلتنگی هایم را کش دادند تا بی نهایت.
تو که غرق شدن در اشک را تجربه نکرده ای؟دست و پا زدن در دریایی که هیچ امیدی به نجات از آن نباشد و صبح که از خواب برمی خیزی دو چشم قرمزت یادگاری شود از سفر دریایی شب گذشته ات.
آن روز که به خانه ام آمدی ندیدی گل آفتابگردان کنار پنجره را.همان که تازه خریدمش و روزها خودش را به خورشید از پشت شیشه ی خاک گرفته ی اتاقم با هزار ناز نشان می دهد.نمی دانم خورشید هم او را می بیند یا نه؟مثل من که نمی دانم آیا تو مرا می بینی یا نه؟نه از تگاهت می فهمم و نه از کلامت.
دیروز هر چه کردم دلتنگی هایم را جا بدهم در چمدان لباس های زمستانی و قایمشان کنم پشت کمد قدیمی که یادگار خانه ی پدری ست نتوانستم.بچه که بودم ماهرخ پدر بودم و عزیز مادرو دلتنگی هایم یا نبودند یا اگر بودند به راحتی در هر چمدانی جا می گرفتند.می دانی نگاه پدر و لالایی های مادر نمی گذاشت زخمی بسوزد بر روی سینه ام  و هرچه بود آبی آرامش بود.گه گاه اگر طوفانی هم از راه می رسید فقط برای چند لحظه بود و آرامش آغوش مادر آرام می کرد دریای طوفانی وجودم را.
اما حالا که روبه رویت نشسته ام دریای وجودم طوفانی ست و سکوت تو نه تنها آرامش نمی کند بلکه آشفته می کند تکه تکه های وجودم را و احساس می کنم ممکن است از هم بپاشم و تکه هایم پخش شود در فضای تاریک این کافه.شاید آن زمان هم با خونسردی زل بزنی به تکه های وجودم و قهوه ات را بنوشی و حتی به خودت زحمت ندهی از روی صندلی ات بلند شوی.
می دانی من دیگر نمی توانم.امروز می خواهم تمامش کنم.از صندلی ام بلند می شوم.نگاهم می کنی اما من دیگر خودم را در هزارتوی نگاهت گم نمی کنم و رها شده از هر نگاه و کلامی از پله های کافه پایین می آیم و خود را در دل جمعیت گم می کنم و یادم می افتد که باید امشب به درخت اقاقیای جلوی پنجره ام آب بدهم.