۱)چند روزی که گذشت خوب بود با بودن کسانی که دوستشان دارم . آمدنشان دلتنگی های روزهای سخت را کم کرد و دوباره عطر شادی در خانه پیچید.
۲)دیشب بعد از مدت ها دوباره رفتم سراغ  فیلم نامه "سان ست بلوار" بیلی وایلدر(ترجمه مریم سپهری) و شبم را با این فیلم نامه سپری کردم.یادش بخیر اولین بار این فیلم را با بچه های کانون فیلم دیدم.
۳)این روزها دلم عجیب هوای "شادمانی  بی سبب" را کرده است.
۴)نگران و ناراحتم از اتفاق هایی که این روزها در غزه می گذرد.انگار قرار نیست این جهان آرام بگیرد.سردم است.
۵)این جمله از برتراند راسل را که مریم اینا  در وبلاگش گذاشته خیلی دوست دارم:
"آدميان از هيچ چيز روي زمين به اندازه تفكر نمي ترسند –بيشتر از نابودي – حتي بيشتر از مرگ ... تفكر ويرانگر و طغيانگر است، مهيب و هولناك است، تفكر نسبت به تعصبات، نهادهاي جاافتاده و عادت هاي آسايش بخش بي رحم است. تفكر به قعر جهنم سرك مي كشد و نمي هراسد. تفكر عظيم، چابك و آزاد است، نور جهان است، و شكوه بشر"
۶)مشغول ورق زدن کتاب قبله عالم(ژئوپلتیک ایران/گراهام فولر)بودم که  جمله جالبی از سرپرسی سایکس دیدم.او در سال ۱۹۱۵ گفته است:
"ایرانیان که به واسطه سدهای سلسله جبال از دریا محروم شده اند،همیشه از خود نوعی ناسازگاری و عدم تمایل نسبت به دریا نشان داده اند که بهترین گواه صدق این مطلب است که اوضاع طبیعی در اخلاق و عادات یک قوم موثر می باشد.این ناسازگاری و تنفر از دریا امروزه نیز در ایرانیان به همان اندازه که حافظ را از سفر هند باز داشت وجود دارد."
۷)مدتی که ننوشتم دلم برای اینجا تنگ شده بود.اینجا را دوست دارم.خانه ای شیشه ای که مهرش در دلم نشسته است.